Archief


De Utrechtse Boekhandel heeft onlangs de Canon van Nederland gepresenteerd op het gebied van historische jeugdboeken.

Er zijn 50 onderwerpen geselecteerd vanaf de prehistorie tot heden: van de Hunebedden tot en met het hedendaagse Europa.

Op nummer 14 van deze Canon staat:

14) De Verenigde Oostindische Compagnie 1602-1799

Overzeese expansie

- Johan Fabricius, De scheepsjongens van Bontekoe (12+) € 12.50
- Rebecca Noldus, Zeekoorts (12+) € 14.95
- André Nuyens, De meikoningin (12+) € 14.90
- Vibeke Roeper, Land in zicht (informatief, 10+) € 13.50
- Vibeke Roeper, Zwarte peper, scheurbuik (informatief, 10+) 12.95


Best verkocht

Augustus 2007. Mijn boek 'Jonge helden' staat korte tijd als 'Best verkocht' op bol.com

Top


Gedicht in beeldentuin Dehullu

In Gees is een van de bekendste beeldentuinen van Nederland, Dehullu geheten. . Het is niet alleen een mooie tuin, er staan ook vele prachtige beelden in die tuin en… een aantal gedichten op borden op verrassende plekken. Een van de gedichten in die tuin is van mijn hand. Die jaarlijkse expositie heet ‘Beelden in Gees’.

Top


Prentenboek op tv!

Hieronder een briefje van mijn uitgever dat ik zojuist (28 sept. '03) ontving:

Lieve Gerda, Beste Andrť,

Leuk nieuws van het front!
De schooltelevisie-afdeling van Teleac/NOT gaat najaar 2004 ( - wat lijkt dat nog ver weg! - in het programma Huisje, Boompje, Beestje VLINDER EN VLIEG VERLIEFD opnemen! De tekst wordt voorgelezen en daarbij worden de prenten vertoond.
Zodra het definitieve uitzendschema najaar 2004 vaststaat, laat ik jullie de exacte datum weten! Wij nemen dan in de rubriek nieuws van onze website een aankondiging op.
De uitzendrechten (inclusief eventuele herhalingen en overnames voor b.v. KETNET of Canvas, zijn prima geregeld.

Hartelijke groet,
Jan

Uitgeverij Christofoor
Jan Bogaerts

(Gerda Westerink is een illustratrice uit Harderwijk die na haar kunstopleiding te Utrecht zich toegelegd heeft op het verzorgen van illustraties voor prentenboeken. In drie van mijn boeken heeft ze de illustraties voor haar rekening genoment: in het prentenboek ' Kaas met gaatjes' , in ' Vlinder en Vlieg' en in ' Vlinder en Vlieg verliefd')

Top


Gouden Muis

Voor het project De Gouden Muis ben ik gekozen tot Schrijver van de Maand voor de maand mei 2002. Een aantal dagen kon ik chatten met de lezer(tje)s van mijn boeken. Een bijzonder aardige ervaring! De archiefpagina in Gouden Muis kun je hier nog even nalezen als je wilt.

Top


Leven op een OostindiŽ-vaarder

Een korte speech die ik hield bij de opening van het nieuwe seizoen van de ' Gouden Muis ' op de Bataviawerf in Lelystad.

Als je uit het raam kijkt, zie je de 'Batavia' liggen, een schip van de VOC, de Verenigde Oost-Indische Compagnie.. Een bedrijf dat schepen uitzond naar Oost-IndiŽ, zo'n beetje het tegenwoordige IndonesiŽ. Want daar groeiden kruiden, specerijen die ze in Europa heel duur konden verkopen.

Deze 'Batavia' is een replica, dat is een nagemaakt schip. Toen ik, een aantal jaren geleden voor het eerst de Batavia hier op de werf bezocht, was ik natuurlijk onder de indruk van zo'n schip. Vooral de afbeeldingen op de spiegel, de achterkant van het schip, vond ik mooi. Van de andere kant, moet ik jullie eerlijk bekennen, was ik een beetje teleurgesteld. Ik dacht vůůr die tijd namelijk dat Oost-IndiŽvaarders veel en veel groter waren. En wat bleek nu: zo 'n schip was maar ongeveer 45 meter lang en ongeveer 10 meter breed. Ik zeg ongeveer, omdat men in die tijd schepen 'op het oog' bouwde, men werkte niet, zoals vandaag de dag altijd gebeurt, met tekeningen. Men bouwde ze zo'n beetje uit het hoofd. Raar, maar waar!.
Zo kon het gebeuren dat de ene Oost-IndiŽvaarder een meter langer was dan de andere, of een halve meter breder.. Zo'n schip bouwde men in ongeveer 9 maanden en er waren ongeveer 1000 bomen voor nodig. Als een schip half af was, werd hij alvast half in het water gelegd en daar afgebouwd. Dan kon men op de werf zelf alvast weer met een nieuw schip beginnen. De tewaterlating van een Oost-IndiŽvaarder was trouwens nog een gevaarlijke klus. Een schip lag schuin op de werf en werd door stapels houtblokken tegen gehouden. Meestal haalde men misdadiger uit de gevangenis om het laatste blok hout dat het schip tegenhield weg te slaan. Want als degene die dat deed niet snel maakte dat hij weg kwam, dan kwam hij onder wegglijdende schip terecht. Maar men vond altijd wel een gevangene voor zo'n werkje. Want als je het overleefde, dan was een vrij man.

Ik zei net replica, omdat het met de echte 'Batavia' niet zo goed is afgelopen. Er zijn nogal wat schepen vergaan. Het was een lange reis naar de eilanden waar men de kostbare specerijen vandaan haalde. Het duurde vaak een jaar voordat men er was. En onderweg lagen er allerlei gevaren op de loer. Kapers, ziekte, stormen of muiterij. Of een schip liep op ondiepten vast. Waarom? Omdat men in die tijd nog niet precies waar men zich op zee bevond. Daar hadden ze de instrumenten nog niet voor. Een Oost-IndiŽvaarder voer langs Afrika naar Kaap de Goede Hoop, en vandaar voer men eerst een stuk naar het zuiden en niet meteen de bocht om naar Oost-IndiŽ. Als men namelijk eerst naar het zuiden bleef varen, dan ving men de goede wind op die hen naar de specerijen-eilanden bracht. Dat maakte dat ze wel een stuk om moesten varen, maar ze waren er uiteindelijk toch sneller. Vergeet niet, dat schepen alleen maar op de wind voeren. Als er geen wind was, dan kwam men geen meter vooruit. Er zijn gevallen bekend dat Oost-IndiŽvaarders soms 3 weken lang midden op zee stil lagen en geen meter opschoten. En als het voedsel dan opraakte, dan zat je met de gebakken peren. Nou, hadden ze die maar. Soms hadden ze alleen nog maar bedorven water of scheepsbeschuit waar de maden uitkropen. Dat aten ze dan maar in het donker op, want dan zagen ze niet wat ze aten.

Natuurlijk verveelden ze zich te pletter aan boord. Er waren meestal ongeveer 250 mensen aan boord, mannen voornamelijk. Het was vrouwen niet toegestaan bijvoorbeeld als scheepsmeid aan te monsteren op een schip.. Ze zaten soms zelfs met 300 man op een kluitje. En dan is zo'n schip helemaal niet zo groot. En als mensen zich vervelen, - want er was maar voor 70 man werk te doen -, dan gaan ze soms rottigheid uithalen. Daarom was men erg streng aan boord. Je mocht bijna niets.Je mocht niet vloeken, niet dobbelen, niet kaarten,en zeker niet vechten. Als je dat wel deed, dan liep je het risico gekielhaald te worden. Dan werd je van 20 meter hoogte, uit de nok van het schip in het water gedonderd en daarna onder het schip doorgetrokken. En dat gebeurde bij een zware overtreding 3x..
Het was bekend dat tweederde van de bemanningsleden nooit naar Nederland terugkeerde. Van een schip met 300 man, stierven er 200 onderweg of in Oost-IndiŽ.
De VOC was daarbij een zuinige werkgever. Heel erg zuinig zelfs. Als een zeeman onderweg stierf, dan kreeg hij een zeemansgraf. Gewikkeld in een stuk zeil en verzwaard met stenen, werd hij overboord gezet. De vrouw van de zeeman kreeg dan van de VOC het salaris van haar man tot zijn sterfdag uitgekeerd, maar wel met aftrek van de kosten van het stuk zeil en de stenen. Zo krenterig was de VOC.
Vind jij het gek dat de VOC moeite had om zeelieden voorhun schepen te krijgen? Daarom namen ze vaak weesjongens in dienst. Ze hadden een contract met weeshuizen in de zes VOC- steden en het bestuur van zo'n weeshuis 'verkocht' als het ware die jongens aan de VOC. Het weeshuis blij, de VOC blij, maar of ze de jongens het zelf wel prettig vonden, dat vroeg men zich niet af. Er zijn ook gevallen bekend van zeelieden die in een havenkroeg dronken werden gevoerd. En als ze dan wakker werden, dan zaten ze al op een VOC-schip midden op zee, op weg naar Oost-IndiŽ..

In mijn pas verschenen boek 'De Meikoningin' vertel ik in een avontuurlijk verhaal over al dat soort dingen. Het verhaal gaat over een weesmeisje, een halfwees eigenlijk, dat woont in het Burgerweeshuis in Hoorn in de tijd van de VOC rond 1625. Ze heeft het niet zo naar haar zin in het weeshuis . Op een goeie dag besluit ze haar vader, die al ruim 4 jaar weg is, te gaan opzoeken in Oost-IndiŽ. Ze monstert aan op een Oost-IndiŽvaarder ... verkleed als scheepsjongen. Als je wilt weten, hoe het afloopt, dan moet je het boek maar gaan lezen..
Dank jullie wel!

Top


Site by Nico Schuyt WebTechnologie