Niet de enige

Terug naar Kinderboeken

Je bent nooit de enige met een probleem.

Geschikt voor kinderen vanaf 9 jaar tot en met de eerste klassen van het vervolgonderwijs.
Illustr.Willeke Pleunis
Klaassen, Zwaag, 2004
ISBN 90 803030-5-1
Uitverkocht (maar misschien nog te vinden in de bibliotheek!)

Alvast een hoofdstuk lezen??
Reacties van lezers
Wil je een reactie geven?

Prijs: € 12,50
Verzendkosten per boek: € 1,28 (bij grotere getallen gelden aangepaste verzendkosten).
Besteladres: KCB, p.a. Diaconessenhuis Meppel,
Postbus 502,
7940 AM Meppel,
tel: 0522-233850.
via secretaresse Wilma Dijksma: DIJKSMAW@diacmeppel.nl

Samenvatting:

Laura, een meisje van 12 jaar oud, heeft een groot geheim: ze plast 's nachts in haar bed. Daardoor maakt ze vaak ruzie met haar moeder die haar wel wil helpen, haar vader die streng voor haar is en haar broertje dat haar soms plaagt. Haar hobby's, zwemmen en paardrijden, bieden haar een klein beetje troost. Ze zit in het laatste jaar van de basisschool en verliest door haar geheim haar beste vriendin Sanne.
Na de vakantie gaat ze naar de brugklas waar ze als een berg tegenop ziet...

Top


Reacties van lezers

Naam: Kim van den Beuken
Leeftijd: 13
Boek: Niet de enige
Waarom heeft het verhaal deze titel?
Laura is niet de enige met een geheim
Wat vond je van het verhaal?
Ik vond het een heel spannend boek, dat ik in 1 keer uitgelezen heb.
Belangrijkste onderwerp?
bedplassen, geheimen, vriendschap en pesten
Vraag/Opmerking:
Hoe kwam je erbij om dit boek te schrijven?


Als voorproefje een hoofdstuk uit het boek:

3 Een fikse ruzie thuis

De eerste week was Laura razend, de tweede week boos en verdrietig. Ze kon maar niet begrijpen dat haar beste vriendin haar zo maar in de steek gelaten had. De vriendin nota bene, met wie ze sinds de peuterspeelzaal was opgetrokken. Ze zat nu naast Noor, maar reed niet met haar naar school omdat Noor in een andere wijk woonde. 'Ik begrijp het niet,´ zei ze een op een avond tegen haar moeder. 'Hoe kan ze dat nou doen?' 'Nou, je ben de laatste tijd niet de makkelijkste hoor,' zei haar moeder. 'Hoeveel keer heb ik je niet gezegd eerder uit je bed te komen? Dan zou Sanne niet zo lang op je hebben moeten wachten.' 'Ze gaat echt niet dood van het wachten hoor.' 'Nee, maar wel nat soms.'
'Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik ...'Nee, Laura, dat zeg ik ook niet, maar als je weet dat dat kan gebeuren, is het wel verstandig er op tijd uit te komen en je tas voor school klaar te hebben.'
'Het lijkt wel of je meer aan Sanne's kant staat.' 'Nee, natuurlijk niet, ik geef alleen maar een mogelijke verklaring voor het feit dat Sanne niet langer jouw vriendin wil zijn.'
'Ik heb haar niet meer nodig, ik zoek wel een ander.'
'Ga je nu naar bed, meid.'
'Nu al?'
'Het is kwart voor negen, bedtijd.'
Laura gaf haar moeder een vluchtige zoen en ging naar boven.
'Ga je nog even naar de wc voordat je gaat slapen?' riep haar moeder haar nog na.
'Ik zie wel,' zei Laura nukkig.
'Ze kunnen allemaal de pot op,' dacht Laura en ging bewust niet plassen voordat ze ging slapen. Op school trok ze meer en meer met Noor op.
Voortaan maakte ze met haar de werkstukken en het huiswerk. Maar Noor was geen Sanne met wie je veel meer plezier kon maken doordat ze altijd vrolijk was en van die dwaze invallen had. Het humeur van Laura werd er niet beter op.
Op een keer, tijdens het avondeten, zat Laura te lezen in een boek dat naast haar bord lag.
Opeens legde haar vader demonstratief zijn mes en vork neer en zei:
'Wat zijn we nu aan het doen, eten of lezen?' 'Ik denk aan het ezen,' zei haar broertje.
'Jij denkt zeker dat je leuk bent, jochie!' beet Laura hem toe.
'Ik heet Jochem, geen jochie,' zei haar broertje. 'Ik stelde zo-even een vraag, Laura,' zei haar vader.
Laura vouwde een ezelsoor op de bladzij waar ze was gebleven en deed haar boek dicht.
'Laura,' zei haar vader, 'zo ga je toch niet met boeken om.'
'Boeken zijn toch om te lezen. Het is mijn boek.' 'Je kunt er toch ook een boekenlegger tussen stoppen.'
Laura vouwde het ezelsoor terug, pakte haar lepel en legde die met de steel tussen de pagina's van haar boek.
'Haal weg die lepel, Laura,' zei haar moeder streng. 'Ben je helemaal gek, we gaan geen eetgerei als boekenlegger gebruiken.'
'Dan niet,' zei Laura, terwijl ze de lepel uit het boek trok en haar boek dubbel vouwde op de bladzij waar ze gebleven was.
'Laura!' zei haar vader met vonken in zijn ogen. Laura sloeg haar boek met een klap dicht.
'Nou mooi, nu weet ik niet meer waar ik verder moet lezen.'
'Dan lees je niet goed,' zei haar vader. 'Ik weet altijd precies waar ik gebleven ben. Ik gebruik nooit een boekenlegger.'
'Waarom doen jullie zo moeilijk? Het is mijn boek, ik heb het gekregen, dus ik mag ermee doen wat ik wil.'
'Maar niet onder het eten,' zei haar vader. 'Dan eet ik wel niet,' zei ze.
Ze stond op en wilde naar haar kamer gaan. Haar vader keek haar, met stomheid geslagen, na. 'Laura, terugkomen!'
Laura keerde op haar schreden terug.
'Sinds wanneer draag jij van die korte rokjes?'
'Sinds gisteren.'
'Is dat mode dat je je onderbroek aan iedereen moet laten zien?'
'Ik heb hem anders samen met mamma gekocht hoor.'
'En die vond het goed?'
'Mamma was er niet op tegen hè, mam.'
'Nee, maar het was meer omdat je zei dat iedereen die kleren droeg.'
'Dat is ook zo.'
'In ieder geval,' zei haar vader, 'we rennen niet zo maar van tafel en laten het eten staan. Ik heb niet voor niets gekookt.'
'Wat zit je me aan te gapen,' zei Laura tegen Jochem, 'jouw eten staat er ook nog hoor.'
Ze pakte haar lepel en begon langzaam te eten.
'Mam, mag ik zaterdag met Noor naar de bioscoop?'' 'Dat is goed hoor,' zei haar moeder.
'Dan haal ik jullie wel op,' zei haar vader.
'Waarom? We kunnen toch wel fietsen.'
'Ja, dat kennen we, de vorige keer was je pas om twaalf uur thuis.'
'We reden terug met een paar jongens van school en hebben alleen een poosje staan praten. Is dat zo erg?'
'Je mag naar de bioscoop, maar ik breng en haal jullie. Anders ga je maar niet.'
'We mochten niet alleen terug naar huis fietsen. Daarom hadden we gevraagd of die jongens met ons mee wilden fietsen.'
'Dan hoef je nog geen uur te blijven praten. We hadden elf uur afgesproken.'
'En als Noor wil fietsen?'
'Dan gaat ze maar fietsen.'
'Het is ook nooit goed hè.'
'Hou je grote mond.'
De rest van de maaltijd en de hele verdere avond was Laura's stemming ver onder nul: ze zei geen woord en antwoordde op vragen van anderen uitsluitend met 'ja' of 'nee'.
Gelukkig had Laura één iemand bij wie ze steun en troost kon vinden: haar oma bij wie ze een paar keer per week even langsging om samen thee te drinken.
De volgende dag vertelde ze bij oma het verhaal van de ruzie onder het eten. Oma luisterde zonder haar één keer te onderbreken.
'Wat vindt u er nou van, oma,' beëindigde Laura haar verhaal, 'dat ik niet eens van mijn vader met mijn vriendin naar de bioscoop mag fietsen?' 'Je vader is misschien een beetje overbezorgd.' 'Dat laat hij dan slecht merken. Hij zit altijd op me te foeteren.'
'Dat doen ze altijd als ze overbezorgd zijn.
Misschien moet je zeggen dat het nog volop licht is en dat er veel mensen om die tijd nog gewoon naar huis fietsen. Ik denk dat hij het dan een stuk minder erg vindt.'
Ook vond ze troost bij haar verzorgpony Happy die ze bijna elke dag opzocht. Dan borstelde ze hem wel een uur lang, terwijl ze tegen hem praatte alsof hij haar verstond. Zachtjes, want ze wilde niet dat anderen haar hoorden.
Laura had totaal geen zin meer in de vakantie en de zomervakantie in Frankrijk met haar ouders en haar broertje werd dan ook één grote mislukking. Ze had zich er maanden geleden op verheugd omdat toen het plan nog was dat Sanne met haar zou meegaan. Ze had het jaar ervoor in de buurt van de camping een manege ontdekt waar zij en Sanne zouden kunnen paardrijden.
Maar nu was ze alleen met haar vaak vervelende broertje die helemaal niets van paarden moest hebben. Ze had nergens zin in en verveelde zich kapot. Ze maakten verschillende excursies naar tuinen omdat haar moeder daar van hield en naar kastelen omdat haar vader dat leuk vond. Van Laura hoefde dat helemaal niet. Voor haar was elk kasteel hetzelfde en op dezelfde manier ingericht met dezelfde verkleurde wandtapijten uit Vlaanderen dezelfde meubelen uit de van Lodewijk de Zoveelste en dezelfde kerker met martelwerktuigen. Van dat laatste kon haar broertje overigens geen genoeg krijgen. Nee, zij hing het liefst bij het zwembad van de camping rond, maar er waren weinig meisjes van haar leeftijd. En Laura voelde zich te onzeker om zelf stappen te ondernemen om zo maar op een ander meisje af te stappen om te vragen of zij misschien zin had met haar mee te gaan naar de nabij gelegen manege.
Ze ging er daarom een paar keer in haar eentje naartoe, maar omdat ze de paarden niet kende, was ze algauw weer terug. Ze maakte één keer een buitenrit in een groep, maar er was geen enkel Nederlands meisje bij geweest.
Ze dacht vaak aan de brugklas waarin ze na de vakantie heen zou gaan en daar zag ze ook als een berg tegenop. Daarbij kwam nog het dagelijkse gedoe met een luier die ze moest omdoen in haar slaapzak.
'Tijdens de vakantie moet het maar even zo, Laura,' had haar moeder gezegd. 'Ik kan moeilijk de halve linnenkast meenemen op vakantie.'
Bovendien moest ze in haar slaapzak liggen op een ingenaaid matje dat helemaal niet prettig lag. Ze werd er flink humeurig van.
'We hebben hier maar twee slaapzakken voor je, Laura, en als het slecht weer is, dan kan het niet op tijd drogen. Dus het moet zo maar.'
Natuurlijk begreep Laura dat ook wel, maar het bleef heel onprettig. Ze was die vakantie vaak nat 's morgens.
'Ik doe echt m'n best, mam.'
'Natuurlijk, schat, ik geloof je best. Misschien wil je het wel te graag.'
'Is er echt niets tegen te doen?'
'Nee, het moet vanzelf een keer komen. Zo gaat het tenminste altijd.'
Laura zuchtte.
'Misschien komt het wel nooit.'
'Tuurlijk wel. Gewoon geduld hebben. Een toverpil tegen bedplassen bestaat niet.'
Na het middageten zag haar moeder dat Laura een halve appel in de vuilnisbak gooide.
'Hé, niet zo maar weggooien. Geef hem dan maar aan mij.'
'Ik heb geen zin in een appel.'
'Maar het is wel gezond.'
'Wil jij de afwas vandaag doen?' vroeg haar moeder.
'Alweer?'
'Alweer? Het is pas de tweede keer deze vakantie voor zover ik weet.
'En Jochem dan?'
'Jochem heeft het gisteren gedaan, Laura. Doe niet zo onredelijk.'
'Ik doe niet onredelijk.'
'Wel, ik doe genoeg voor je. Wat denk je van die extra was minstens drie keer per week.'
Haar vader keek op van zijn krant en voegde eraan toe:
'En wat dacht je van alle extra kosten? Het geld groeit niet op mijn rug.'
'Jij denkt altijd alleen aan de centen,' zei Laura boos, 'als het maar niks kost. De rest is niet belangrijk.'
Ze barstte in snikken uit, pakte de teil met de afwas en holde weg.
's Avonds, vóór het slapen gaan, kwam haar moeder bij haar zitten
'Ik doe het toch ook niet expres, mam.'
'Weet ik wel, lieverd,'
'Wat zeurt papa dan over het geld?'
'Papa weet het ook niet meer, die zit er ook mee in zijn maag.'
'Nee, ik zit er mee in mijn maag,' zei Laura en door haar tranen heen zag ze een glimlach op het gezicht van haar moeder.
'Nou, het is anders niet om te lachen hoor.'
'Ik moest even lachen om wat je zei: ik zit ermee in mijn maag. Ik vatte het letterlijk op.'
'O, op die manier.'
'We zijn allemaal er nu een beetje van uit ons gewone doen. We moeten vandaag gewoon vergeten. Morgen is er weer een dag.'
'Een natte dag.'
'Niet vooraf pessimistisch zijn, dat helpt al helemaal niet.'
'Ik word er zo moedeloos van.'
'Ik snap het, maar we moeten wel positief blijven, afgesproken.'
'Oké, mam.'
'Mooi, nu lekker slapen en nergens meer aan denken.'
Ze gaf Laura een dubbeldikke zoen en ging de tent uit.

Top

Site by Nico Schuyt WebTechnologie