Wij zijn weer vrij!

Terug naar Jeugdboeken

Over de belevenissen van kinderen tijdens de Tweede Wereldoorlog

Leeftijd: 10 jaar en ouder
Aantal bladzijdes: 124
Uitgeverij: Hoogland en Van Klaveren
ISBN: 978 90 8967 057 1
Prijs: €10,-

Presentatie 1
Presentatie 2
Recensies en artikelen
Reacties van lezers
Wil je zelf een reactie geven?

Samenvatting:

Mirna Colic komt als nieuwe leerling terecht in groep 8 bij meester Dirk. Zij is met haar ouders voor het oorlogsgeweld in Bosnië gevlucht.
Met haar klas bezoekt ze een tentoonstelling over de Tweede Wereldoorlog en andere oorlogen.
Op een van de foto’s herkent ze het verwoeste huis van haar opa en barst ze in huilen uit.
Aan het eind van de rondleiding vertelt een oude man hoe hij als kind de oorlog heeft meegemaakt...

Frans Berkeveld woont in Hoorn. Hij is twaalf jaar wanneer op 10 mei 1940 de Tweede Wereldoorlog uitbreekt.
In het begin valt het allemaal nog wel mee. Het eerste oorlogsjaar vindt hij zelfs avontuurlijk en spannend.
Maar langzaam laat de Duitse bezetter zijn ware gezicht zien. Er komen steeds meer regels waardoor Frans zich niet meer vrij voelt.

Hij en zijn vriendinnetje Nora helpen af en toe hun oudere broers bij gevaarlijke verzetsacties.
Hij komt tot de ontdekking dat er goede en slechte Nederlanders zijn … én goede en slechte Duitsers.


Presentatie boek André Nuyens

Op donderdag 15 april werd officieel het eerste exemplaar van het jeugdboek ‘Wij zijn weer vrij’ overhandigd aan de populaire presentatrice Lisa Wade van de televisieserie ’13 in de Oorlog’. Het boek werd geschreven door André Nuyens aan de hand van gesprekken met Horinezen die kind waren tijdens de bezettingsjaren.
Alle kinderen van groep 7 en 8 hebben dit boek gekregen, zodat zij niet vergeten dat Hoorn 65 jaar geleden bezet was en dat je niet ’s avonds na 8 uur naar buiten mocht en dat vriendjes en vriendinnetjes op straat werden opgepakt vanwege hun geloof.

Dit is ook de mening van ‘13 in de Oorlog’-presentatrice Lisa Wade: ‘Alleen door kinderen deelgenoot te maken van wat er gebeurd is tijdens de oorlogsjaren, door het verhaal te blijven vertellen kunnen we ervoor zorgen dat het niet wordt vergeten.
Op sprankelende wijze sprak zij daarover tegen de 130 leerlingen die voor de overhandiging en de opening van de foto-expositie over Anne Frank, uitgenodigd waren. Lisa vertelde over haar ervaringen tijdens de opnames van de serie. Hoe verdrietig ze daar ook van werd maar ook hoe gedreven zij er door werd om kinderen van nu te laten zien wat er gebeuren kan.

In het boek is ook de route van een ’vrede- en bevrijdingswandeling’ opgenomen die door de vereniging Oud Hoorn is gemaakt. Deze kindvriendelijke versie kan op 7 mei worden gelopen onder leiding van twee vwo-leerlingen van scholengemeenschap Werenfridus.




Leerlingen van De Flierefluiter lezen
in het boek ‘Wij zijn weer vrij!’.

Samen met presentatrice
Lisa Wade, die de expositie over
 Anne Frank opende.

Presentatie

Woordje bij de presentatie van het boek ‘Wij zijn weer vrij!’ in de Oosterkerk te Hoorn

Beste kinderen en andere aanwezigen,

Vandaag is de presentatie van mijn boek ‘Wij zijn weer vrij!’. Een verhaal dat ik, met steun van het Hoorns Comité 40-45 voor jullie heb geschreven.

In het verhaal zijn de twee hoofdpersonen, - eigenlijk zijn het er drie -, kinderen van jullie leeftijd. Een verhaal met gebeurtenissen die hun overkomen zijn in de oorlog. Een aantal van hen zit hier vóór jullie. Ze waren ongeveer even oud als jullie aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Ik heb hun veel vragen gesteld over de dingen die zij in die oorlog hebben beleefd. Daar zitten leuke dingen bij en dappere daden, maar ook verdrietige zaken.
Zoals je ziet, zijn ze niet jong meer. Ik zou bijna zeggen ‘gelukkig maar’, want dat betekent dat de laatste oorlog in ons land al heel lang geleden is.
En dat klopt ook. We vieren op 5 mei a.s. het feit dat Nederland 65 jaar geleden bevrijd werd van degenen die ons land met geweld veroverd hadden.

Lees verder >>>


Reacties

Woensdag 20 oktober 2010

Mooi boek weer André!

Spannend verhaal en rijkelijk voorzien van allerlei wetenswaardigheden uit die periode.
Aardig zo’n detail van iemand die in z’n huis op zoek gaat naar brandhout en daarbij per abuis een draagbalk gebruikt.
Zorgwekkend dat slechthorenden (zoals ik) minderoverlevingskansen hebben in zo’n conflict.
Ook goed getroffen om een jongedame uit een recent oorlogsgebied (Bosnië) in het verhaal te betrekken.

Die stadswandeling is natuurlijk ideaal om het verleden tastbaar te maken. Zijn de kogelgaten van de liquidatie nog in de kerkmuur zichtbaar?

Grappig dat een (natuurminnend) kind zich, in een eerste reactie, afvroeg hoe het nou zat met (het afmaken van) die postduiven. Mensen hebben maar een beperkt vermogen (gelukkig) om al dat leed in zich op te nemen.

Wat me verwondert is dat in Hoorn ook honger werd geleden terwijl de visstand in het IJsselmeer in die tijd uitstekend moet zijn geweest. Bovendien waren de mensen in die tijd veel minder kritisch en aten daarom ook brasem en andere witvis. Afgezien van de mogelijkheid om vis met een hengel te vangen blijkt uit je boek (p.78) ook dat er nog beroepsmatig gevist werd.

Binnenkort hoop ik aan je nieuwe boek ‘Platte Tijs’ te kunnen beginnen!

Hartelijke groet, Nico

Zondag 6 juni 2010,

Naam: Eline de Haan
Leeftijd: 12
Boek: ‘Wij zijn weer vrij!’
Waarom heeft het verhaal deze titel?
Omdat het gaat over de oorlog en de bevrijding van de mensen die dat hebben meegemaakt
Hoofdpersoon?
Mirna Colic en Frans Berkeveld
Is het leven van de hoofdpersoon veranderd?
Niet echt.
Waar vindt het plaats
Hoorn
Wanneer speelt het zich af?
Nu en de 2e wereldoorlog
Belangrijkste onderwerp?
De Tweede Wereldoorlog
Wat vond je van het verhaal?
Ik vond het een heel mooi verhaal
Makkelijk te lezen?
Makkelijk
Meest bijgebleven?
Het verhaal van Frans Berkeveld
Vraag/Opmerking:
Ik was op zaterdag 17-04 naar de tentoonstelling van Anne Frank in de Noorderkerk, toen was daar een meneer en die zei dat er ook een tentoonstelling was in het Park en er nog plaatsen over waren. Daar zijn we toen samen heen gegaan.(mijn moeder en ik). Toen was daar een andere meneer en die had uw boeken in zijn hand.

Nou, ik vragen of ik er een mocht want ik wist niet waar ze voor waren. Toen moest ik mijn naam op schrijven enkreeg ik uw boek (het was de laatste die hij in zijn hand had). In de pauze ben ik naar u toe gegaan en heb om een handtekening gevraagd. U zei dat mijn gezicht u bekend voorkwam en dat kan kloppen, want toen wij thuis kwamen, heb ik het boek aan mijn vader laten zien en die zei: 'Ik heb nog Franse les van hem gehad' en dat vond ik erg grappig. Ik was laatst jarig en toen heb ik nog een boek van u gehad: ‘Het geheim van de zandloper’ dat lijkt mij een heel mooi boek

groeten Eline

PS: Ik vond het een heel mooi boek. Trouwens mijn ouders heten Pieter en Monique.

Zaterdag 1 mei 2010,

hoi,

Ik ben Malou (een leerling van de school De Flierefluiter waar u afgelopen week bent geweest).
Ik vond het echt superleuk dat u er was, en ook dat ik een echte handtekening van u heb.
Ik ben nu, geloof ik, bij hooft stuk 7 of 8. Het is echt een superspannend boek!
Ik heb het boek op school liggen omdat ik het op school lees! Het was ook erg leuk dat het boek zich in Hoorn afspeelt!!! Want er staat ook een stukje in dat ze langs het Achterom lopen en daar heb ik nog gewoond, dus dat is wel erg leuk om dat dan te lezen...

Als ik dit boek uit heb, dan wil ik het boek "De gestrande Meermin" gaan halen in de bieb.

doeg en misschien tot schrijfs.

groetjes malou.

p.s Stuurt u ook terug? (ik hoop het wel want dan krijg ik gewoon een persoonlijk bericht van een schrijver).


Recensies en artikelen

Hallo André,

Je wilde graag horen wat ik van je laatste boek vind.
Ik kan je bij deze vertellen dat ik daarover erg enthousiast ben. Proficiat!
In het eerstvolgende kwartaalblad van Oud Hoorn zal ik het in mijn vaste rubriek vermelden. Omdat dit blad pas half juni verschijnt stuur ik je nu alvast het stukje over jouw boek zoals het er voorlopig, maar waarschijnlijk ook definitief uitziet.

Het ‘Comité 40-45 Hoorn’ gaf dit jaar het boek ‘Wij zijn weer vrij!’ uit. André Nuyens schreef dit boek speciaal voor de jeugd van nu. Gebruikmakend van de herinneringen van enkele Horinezen, die de Tweede Wereldoorlog als kind beleefden, beschrijft André hoe het leven van kinderen in oorlogstijd eruitzag. Hij verweeft in het boek een ogenschijnlijk bescheiden rol van een meisje, dat met haar ouders uit Bosnië gevlucht is en in het hedendaagse Hoorn is komen wonen. Door de inbreng van dat meisje wordt duidelijk dat het leven van kinderen in een oorlog vandaag de dag er niet veel anders en zeker niet beter uitziet. André is er meesterlijk in geslaagd een moeilijk en gevoelig onderwerp, wat het beleven van oorlog toch is, voor kinderen niet te zwaar, begrijpelijk en invoelbaar weer te geven. Dit jeugdboek is naar mijn mening een aanrader, niet alleen voor kinderen maar ook voor volwassenen!

Hartelijke groeten,

Christ Stoffelen

Top


‘Wij zijn weer vrij!’

(bijdrage aan de Bevrijdingskrant,van de gemeente Hoorn, uitgekomen in april 2010 ter gelegenheid van de 65ste viering van de bevrijding van ons land )

André Nuyens schreef voor de kinderen van nu een verhaal over oorlogservaringen van kinderen in Hoorn tijdens de Tweede Wereldoorlog

Opeens lopen er soldaten op straat. Dat is vreemd. Soldaten die een andere taal spreken. Dat is nog vreemder. Je ziet aan je ouders dat ze bang zijn voor die soldaten. Je vraagt je als kind af wat ze hier doen. Je vraagt je af waarom ze hier zijn. Je ziet dingen die je als kind niet behoort te zien...

Bijna 65 jaar terug nu kwam er een einde aan de Tweede Wereldoorlog. Een oorlog die voor veel kinderen net zo zwaar is geweest als voor volwassenen, hoe goed die ook hun best deden dit voor kinderen te verzachten. Ouders spaarden voedsel uit hun eigen mond om dit aan hun kinderen te geven. Tot er nauwelijks voedsel meer is. Ouders zeiden tegen hun kinderen dat zo’n gele ster niets te betekenen heeft. Tot ze samen op transport gaan…

In de aanloop naar dit boek interviewde André Nuyens verschillende mensen uit Hoorn die kind waren toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Met hun belevenissen als uitgangspunt schreef hij zijn verhaal.

Mocht de oorlog in het begin door kinderen als spannend worden ervaren, al gauw werd het anders omdat het gebrek aan voldoende eten en andere artikelen direct ingreep in hun eigen leven.

Later kwam daarbij het gevoel van onrechtvaardigheid. Niet alleen het gevoel dat je niet meer kon doen wat je wilde doen omdat veel dingen verboden waren. Kinderen begrepen niets van het onrecht dat hun joodse leeftijdgenoten werd aangedaan. Die niet meer lid van een club mochten zijn, die niet meer naar school en de bioscoop mochten, die zelfs niet meer in een park mochten wandelen. Kortom, die er eigenlijk niet meer mochten zijn. Je kunt als een mens niet erger vernederd kan worden dan wanneer mensen doen alsof je er niet bent…Daarna werd het anders omdat die klasgenoten ook echt verdwenen…

Vaders en moeders, broers en zussen hielden soms op met praten als je binnenkwam. Langzaam drong tot je door dat ze, in het klein of in het groot, zich verzetten tegen de onderdrukkers en soms gevaarlijke dingen deden.

Dat gold zeker voor Piet Takken die André Nuyens een paar maanden vóór zijn overlijden interviewde. Hij zette zijn eigen leven op het spel om dat van vele anderen te redden.

De schrijver leerde ook van de geïnterviewden dat een kind al goed doorhad dat er gedurende de oorlog vier groepen waren: goede Nederlanders, slechte Nederlanders (de NSB’ers, de landwachters, de verraders, de zwarthandelaren), goede Duitsers (die hun af en toe voedsel gaven, die kinderen redden, die eigenlijk ook niet wisten wat ze hier deden…) en slechte Duitsers.

André Nuyens begint en eindigt zijn verhaal met een kind uit een andere oorlog. Een recente oorlog, want oorlogen zijn helaas van alle tijden en onschuldige kinderen zijn altijd de dupe.

Moge dit boek een kleine bijdrage zijn om aan te tonen dat onze vrijheid veroverd is, en nooit vanzelfsprekend zal zijn.

Top

Site by Nico Schuyt WebTechnologie