Gedichtenbundel 'Landschapspijn'

Terug naar de dichtbundels

Landschapspijn

Bibliofiele uitgave 2018

Enkele gedichten uit de bundel:

Vader

De fotograaf staat een paar meter voor ons

maar ik heb geen oog voor hem.

 

Ik kijk naar mijn vader in zijn ellenlange jas.

Wat is hij groot en hoog met die hoed!

 

Ik houd zijn hand vast, hij buigt iets voorover:

gaat hij iets tegen me zeggen?

 

Omdat we stilstaan, kan ik even rusten

Want ik ben al aardig moe.

 

Ik stop mijn andere hand in mijn zak

en kijk weer omhoog, mijn vader glimlacht.

 

Wat is er nog veel te groeien, denk ik.

Dan voel ik een kort rukje en lopen we verder

 

de foto uit, terwijl ik mijn best doe

met dubbele passen zijn stappen bij te houden.

Zus

Zij is er niet meer

maar bij elk heengaan erbij:

dood maakt haar levend.

Landschapspijn

Ik kan het vaak niet meer terugvinden,

dat wat ik had toen ik jong was:

 

de weilanden, de vaarten met salamanders

in onverwachte kleuren, de damhekken,

de nesten van grutto’s en kieviten,

 

alles wat mij zeker was. Nu liggen er

bergen opgespoten zand en wegen

waar nog geen huizen staan.

 

Het doet pijn dat alles te verliezen.

Leegte kan nooit vertrouwd zijn.

Top